بود درویشی درون کشتیی


ساخته از رخت مردی پشتیی

یاوه شد همیان زر او خفته بود


جمله را جستند و او را هم نمود

کین فقیر خفته را جوییم هم


کرد بیدارش ز غم صاحب درم

که درین کشتی حرمدان گم شدست


جمله را جستیم نتوانی تو رست

دلق بیرون کن برهنه شو ز دلق


تا ز تو فارغ شود اوهام خلق

گفت یا رب مر غلامت را خسان


متهم کردند فرمان در رسان

چون بدرد آمد دل درویش از آن


سر برون کردند هر سو در زمان

صد هزاران ماهی از دریای ژرف


در دهان هر یکی دری شگرف

صد هزاران ماهی از دریای پر


در دهان هر یکی در و چه در

هر یکی دری خراج ملکتی


کز الهست این ندارد شرکتی

در چند انداخت در کشتی و جست


مر هوا را ساخت کرسی و نشست

خوش مربع چون شهان بر تخت خویش


او فراز اوج و کشتی اش بپیش

گفت رو کشتی شما را حق مرا


تا نباشد با شما دزد گدا

تا که را باشد خسارت زین فراق


من خوشم جفت حق و با خلق طاق

نه مرا او تهمت دزدی نهد


نه مهارم را به غمازی دهد

بانگ کردند اهل کشتی کای همام


از چه دادندت چنین عالی مقام

گفت از تهمت نهادن بر فقیر


وز حق آزاری پی چیزی حقیر

حاش لله بل ز تعظیم شهان


که نبودم در فقیران بدگمان

آن فقیران لطیف خوش نفس


کز پی تعظیمشان آمد عبس

آن فقیری بهر پیچاپیچ نیست


بل پی آن که بجز حق هیچ نیست

متهم چون دارم آنها را که حق


کرد امین مخزن هفتم طبق

متهم نفس است نی عقل شریف


متهم حس است نه نور لطیف

نفس سوفسطایی آمد می زنش


کش زدن سازد نه حجت گفتنش

معجزه بیند فروزد آن زمان


بعد از آن گوید خیالی بود آن

ور حقیقت بود آن دید عجب


چون مقیم چشم نامد روز و شب

آن مقیم چشم پاکان می بود


نی قرین چشم حیوان می شود

کان عجب زین حس دارد عار و ننگ


کی بود طاووس اندر چاه تنگ

تا نگویی مر مرا بسیارگو


من ز صد یک گویم و آن همچو مو